Het verhaal van
Ron Oppelaar
In de levendige gangen van het Van Lodenstein College in Hoevelaken voelt Ron zich op zijn plek. Ondanks dat het onderwijs niet zijn eerste plan was, voelt hij zich inmiddels als jonge docent Engels gewild en gewaardeerd. Ondanks de drukte die de combinatie van studie en werk met zich meebrengt, geeft Ron aan dat het ’goed te doen’ is. We gingen met Ron in gesprek over zijn ervaringen.
In de levendige gangen van het Van Lodenstein College in Hoevelaken voelt Ron zich op zijn plek. Ondanks dat het onderwijs niet zijn eerste plan was, voelt hij zich inmiddels als jonge docent Engels gewild en gewaardeerd. ‘’Toen ik door het VLC werd benaderd met een mooi aanbod, heb ik dat meteen met beide handen aangegrepen. Ondanks dat ik een uur moet rijden naar mijn werk, voelt dat zeker niet als een last. Ik weet waar ik het voor doe en kan gelijk even alles wat er op een dag is gepasseerd laten bezinken.’’ Ondanks de drukte die de combinatie van studie en werk met zich meebrengt, geeft Ron aan dat het ‘’goed te doen’’ is.
Dynamiek
Dat hij de dynamiek met jongeren erg leuk vindt, ontdekt Ron gedurende zijn tijd als bestuurslid bij zijn plaatselijke jeugdvereniging. Hij vertelt: ‘’Ik leerde daar naar hen te luisteren en te praten over zaken van alledag. Ik ontdekte dat ik deze interacties erg leuk vind en dat het me ook goed ligt’’.
Het tekort aan docenten is ook op Hoevelaken voelbaar. Vooral bij het vak Engels. Ron probeert bij te springen waar hij kan, ook als dat betekent dat hij tot in de avond nog extra toetsen of opdrachten moet nakijken.
Doeners motiveren
Voor veel vmbo-leerlingen is Engels niet hun sterkste vak en moeten ze er echt hard aan trekken. De leerlingen zijn het liefste met hun handen bezig. ‘’Het is een mooie uitdaging om deze leerlingen te motiveren voor het theoretische vak. Daarom zoeken we als collega’s actief naar manieren om de lesstof dichtbij te brengen en aan te laten sluiten bij de interesses van de leerlingen. Zo steken we lessen in op belangrijke gebeurtenissen in de geschiedenis, bijvoorbeeld een module over 9/11. Of we kijken Engelse video’s over bijvoorbeeld de bouw. En de Engelandreis in jaar 4 is wel hét hoogtepunt, proeven van de Engelse taal en cultuur. Dat komt de onderlinge verbinding ten goede.’’
’’Vmbo-leerlingen zijn echt gericht op de relatie. En dat is nu precies waar ik het voor doe en wat mij energie geeft. Ik draag bijna dagelijks happy socks. Een groepje leerlingen is er tegenwoordig als de kippen bij om mijn sokken te bewonderen.’’
Ron Oppelaar – docent Engels
Happy socks
Ron vindt het overdragen van kennis belangrijk en hij hoopt dat zijn leerlingen niet alleen de taal leren, maar ook de waarde ervan gaan inzien. Daarbij ervaart hij dat voornamelijk het opbouwen van een band met leerlingen hem de meeste energie geeft. Tijdens zijn sollicitatie werd hem verteld dat vmbo-leerlingen echt gericht zijn op de relatie en dit ondervindt hij als docent aan den lijve. Hoe hij die band opbouwt? ‘’Ik draag altijd Happy Socks. Een groepje leerlingen is er tegenwoordig als de kippen bij om mijn sokken te bewonderen. Volgens mij heb ik er zelfs een paar geïnfluenced!’’ Zo zie je maar, het zit hem soms in de kleine dingen om leerlingen enthousiast te maken. Ron vertelt dat hij het in het begin soms lastig vond om een gezaghebbende rol in te nemen, het kleine leeftijdsverschil speelde hier ook in mee. Inmiddels lukt dit steeds beter en leert hij ook dat hij niet altijd leuk gevonden hoeft te worden.
De tekst gaat verder onder de foto
Extra dimensie
Voor Ron is het Van Lodenstein College niet zomaar een school; het is een plek waar hij zich thuis voelt. Hij waardeert de reformatorische identiteit van de school, dat geeft het lesgeven een extra dimensie. De Bijbel gaat dagelijks open en je geeft leerlingen de meerwaarde van het Evangelie mee. Leerlingen vormen in het licht van de eeuwigheid en het met leerlingen kunnen hebben over belangrijke levensvragen. ‘’Ik merk wel dat het gesprek over geloofszaken soms lastig op te starten is met leerlingen, maar ook bij een vak als Engels is er af en toe een haakje en die grijp ik dan met beide handen aan’’, aldus Ron.